Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ / No Man’s Land, Chora, Kythira, September 2026

In 2022 the curator Dr Megakles Rogakos proposed that Marcel Duchamp’s With Hidden Noise carried a concealed reference to the Theseus–Minotaur myth. I answered with Photophobia, later renamed Worms Altar: Make Amends — a living installation that takes the labyrinth literally, as intestinal architecture, and makes visible what our culture has hidden: the sacred labour of decomposition.

This self-portrait continues that answer. The Minotaur, confined at the centre of the maze, does not fight his victims. He dissolves what enters and assimilates it. He is not violence. He is digestion, decay, and the return of matter — the half of the cycle we were taught to fear and then taught not to look at.

The composition is a dipole. The two registers mirror each other across a bright horizon. In the upper chamber I sit on the ground, holding a live rooster, in an image taken from my painting Holding My Rooster. The pose is deliberate: squatting rather than seated, on the earth rather than raised above it. She is myself at my real age and in my real body — the self I could inhabit under exactly the same constraints, if the Minotaur were finally accepted and the spell lifted. In the lower chamber, in cold blue, the animal self waits where it was put.

Between them runs the surface that separates a thing from its reflection — and, in this culture, the living from what the living become.

The border is a network of gold and fracture. It is the golden ground of the icon, the uncreated light in which the saints are suspended, and it is the crazing that runs through a glaze once the fired vessel has begun to fail. It is also, if you look at it long enough, mycelium: the underground web through which everything is taken apart and handed on.

Where an ancient fired clay figurine once sat in this composition, I put my own living body. That substitution is the work.

I Accept

The manifesto introduced with Holding My Rooster.

• I Accept all aspects of existence — not only the spiritual, the Good, Beautiful and Perfect, but also the earthly, the animal and the worn.
• I Recognise that bodily functions, secretions, leftovers and organic waste are not shameful but essential to the cycle of life.
• I Extend My Love beyond humanity — to animals, plants, biodiversity, soil, water, and the planet itself.
• I Embrace Both Roles — the gentle caretaker and the respectful hunter — acknowledging that to sustain life I must also take it.
• I Honour both halves of the cycle: Inception, Birth, Growth and Prime; and Decline, Death, Decomposition and Diffusion, which feeds Regeneration.

Decarnis: the culturally transmitted shame of the mortal, decomposing, permeable body. Incarnis: its reversal — sacred embodiment, the flesh received back. From the Venus Incarnis series.

---

Decarnis / Incarnis: Αυτοπροσωπογραφία με Μινώταυρο

Κ. Τσεμπελή, 2026, Μικτή τεχνική (επικερωμένη εκτύπωση digital art & ζωγραφική σε πλέξιγκλας), 50×38 εκ.

Το 2022 ο επιμελητής Δρ. Μεγακλής Ρογκάκος πρότεινε ότι το With Hidden Noise του Μαρσέλ Ντυσάν έκρυβε μια αναφορά στον μύθο του Θησέα και του Μινώταυρου. Απάντησα με το Φωτοφοβία, που μετονομάστηκε αργότερα σε Βωμός Σκουληκιών: Επανορθώστε — μια ζωντανή εγκατάσταση που παίρνει τον λαβύρινθο κυριολεκτικά, ως εντερική αρχιτεκτονική, και κάνει ορατό αυτό που ο πολιτισμός μας έκρυψε: το ιερό έργο της αποσύνθεσης.

Η αυτοπροσωπογραφία αυτή συνεχίζει την ίδια απάντηση. Ο Μινώταυρος, έγκλειστος στο κέντρο του λαβύρινθου, δεν παλεύει με τα θύματά του. Διαλύει ό,τι μπαίνει και το αφομοιώνει. Δεν είναι βία. Είναι πέψη, φθορά και επιστροφή της ύλης — το μισό του κύκλου που μάθαμε να φοβόμαστε και ύστερα μάθαμε να μην κοιτάμε.

Η σύνθεση είναι δίπολο. Τα δύο επίπεδα καθρεφτίζονται εκατέρωθεν ενός φωτεινού ορίζοντα. Στον επάνω θάλαμο κάθομαι στο χώμα κρατώντας έναν ζωντανό πετεινό, σε εικόνα παρμένη από τον πίνακά μου Κρατώντας τον Πετεινό μου. Η στάση είναι εσκεμμένη: οκλαδόν και όχι καθισμένη, πάνω στη γη και όχι υπερυψωμένη. Είναι ο εαυτός μου στην πραγματική μου ηλικία και στο πραγματικό μου σώμα — ο εαυτός που θα μπορούσα να κατοικήσω μέσα στους ίδιους ακριβώς περιορισμούς, αν ο Μινώταυρος γινόταν επιτέλους αποδεκτός και λυνόταν τα μάγια. Στον κάτω θάλαμο, στο ψυχρό μπλε, περιμένει ο ζωικός εαυτός εκεί όπου τον έβαλαν.

Ανάμεσά τους περνά η επιφάνεια που χωρίζει ένα πράγμα από το είδωλό του — και, σ’ αυτόν τον πολιτισμό, τους ζωντανούς από αυτό που οι ζωντανοί γίνονται.

Το περίγραμμα είναι ένα δίκτυο από χρυσό και ρωγμές. Είναι ο χρυσός κάμπος της εικόνας, το άκτιστο φως μέσα στο οποίο αιωρούνται οι άγιοι· και είναι το κρακελέ που διατρέχει ένα εφυάλωμα όταν το ψημένο σκεύος αρχίζει να υποχωρεί. Είναι επίσης, αν το κοιτάξεις αρκετή ώρα, μυκήλιο: ο υπόγειος ιστός μέσα από τον οποίο τα πάντα αποδομούνται και παραδίδονται παρακάτω.

Εκεί όπου καθόταν κάποτε σε αυτή τη σύνθεση ένα αρχαίο ειδώλιο από ψημένο πηλό, έβαλα το δικό μου ζωντανό σώμα. Αυτή η αντικατάσταση είναι το έργο.